Geplaatst in autisme, iPad, Kind en autisme, ontwikkelingsachterstand, Slaapproblemen, taalontwikkelingsachterstand

Gegijzeld door de iPad

“Zwakke momenten, wanhoop, angst, vermoeidheid, onmacht én Autisme…Dé ingrediënten die nodig waren voor een jarenlange gijzeling van onze lieve Daniël.”

Hoog tijd om het woord te richten tot de gijzelnemer;

” Beste iPad,

Ik twijfel even hoe ik je zal aanspreken, want ik heb wat gemengde gevoelens over je. Lieve, beste, irritante of nare iPad? Ik houd het maar even op “Beste”. Ik zou kunnen spreken van een liefde/haat verhouding. Jij hebt namelijk een zeer belangrijke plaats in het leven van Daniël ingenomen. Een té grote plaats, naar mijn zin. Ik zou willen dat je vanaf vandaag steeds een beetje meer uit zijn leven verdwijnt. Nee, dat is te overdreven. Verdwijnen, hoeft niet. Onze kleine man kan nog veel van je leren. Laat ik het anders zeggen; ik zou willen dat je niet meer op de voorgrond staat. Dat je gewoon een uurtje per dag langskomt en dat je mijn zoontje verder met rust laat. Ik besef dat het wat ondankbaar overkomt, want je hebt tenslotte veel goeds gebracht, maar ik wil dat alles stukje bij beetje “normaal” wordt. “Normaal” is in ieder geval anders dan hoe het nu gaat.

Natuurlijk besef ik welke grote rol jij hebt gespeeld tijdens de jarenlange, nagenoeg slapeloze nachten vol angstig geschreeuw. Ik weet dat wij wat uurtjes slaap aan jou te danken hebben. Dat jij met je kalmerende licht en afleiding, tóch wat rust hebt weten te brengen in de nacht.

En ja, zonder jouw hulp zou onze kleine man, door zijn grote eetproblemen, niet hebben gegeten. Zou hij geweigerd hebben om zijn mond nog langer open te doen. Dankzij jouw hulp konden wij hem afleiden en is hem diverse keren een sonde en een ziekenhuisopname bespaard gebleven.

Ja, je was ook erg belangrijk tijdens het dagelijkse badritueel. Als jouw gezellige filmpjes niet voor afleiding hadden gezorgd, zou ons mannetje niet zo lekker hebben geroken. Dankzij jou, durfde hij weer te gaan zitten in zijn badje.

Ik wil ook nog benoemen dat jij het grootste aandeel hebt gehad in zijn taalontwikkeling. Door alle leuke filmpjes en mooie liedjes die voorbijkwamen, heeft hij leren praten, leren tellen én leren zingen.

Jij bent degene die hem hebt leren puzzelen. Zijn ontwikkeling heeft grote sprongen gemaakt door alle leuke en leerzame apps.

Door jou kwam hij tot rust als hij overprikkeld was. Jij zorgde er talloze keren voor dat hij niet totaal overprikkeld “uit zijn dak” ging.

Nu ik dit alles zo opschrijf besef ik pas werkelijk hoe groot jouw rol in zijn leven is, maar neem ik me meteen ook voor, om dat niet als excuus te gebruiken om weer terug te vallen in het oude patroon.

Ik herinner me de keer dat Daniël de hik had en van angst ging hyperventileren. Wat een angstig moment was dat! Wij dachten dat hij bezig was om te stikken. Doordat jij voor afleiding zorgde, werd hij weer rustig en was de situatie weer snel onder controle.

Je hebt voor veel rust gezorgd, hier in huis én daarbuiten! Je was werkelijk onmisbaar!

Je mocht mee naar de kapper, was erbij tijdens autoritten, ging mee op vakantie, mee naar het ziekenhuis, mee naar opa en oma, mee uit eten. Altijd ging je met hem mee.

Sorry, dat je met regelmaat zo hard werd weggesmeten door Daniël. Dat je zo vaak kapot op de grond belandde…De olifantenhuid die je tegenwoordig hebt, is gelukkig beter bestand tegen deze smijt partijen.

Tóch wil ik, dat je, ondanks al je, zéér belangrijke hulp, een stapje terug doet. Ik merk namelijk dat Daniël totaal onbereikbaar is als jij in de buurt bent. Dat ik alle contact met hem kwijt ben. Dat hij zonder na te denken zijn mond open en dicht doet als ik hem eten geef, eerst een pluspunt, maar nu een blokkade om meer te leren eten. Daar wil ik graag verandering in brengen! Ik wil zo graag écht contact met mijn mannetje!

Je zult zelf ook wel gemerkt hebben dat je steeds vaker aan de kant moet blijven staan. Dat je steeds minder betrokken wordt bij het leven van Daniël. Je bent gelukkig niet meer nodig als Daniël in bad gaat. En tijdens de maaltijden kunnen wij ook steeds beter zonder jouw hulp.

Dat, lieve iPad, is de reden dat ik je elke dag wat vaker aan de kant leg…Hoe behulpzaam je ook bent geweest, hoeveel goeds je ook hebt gebracht….We gaan vanaf vandaag steeds een beetje “normaler” met je om. We gaan proberen wat minder afhankelijk van je te worden.

En dat kan!

Want onze kleine man gaat vooruit…Het gaat elke dag een beetje beter met hem!

En ’s nachts? ’s Nachts wordt er gewoon wat meer in papa en mama’s bed geknuffeld, hij weet ons nu te vinden, knuffelt wat en slaapt weer verder, net zo lang tot het ochtend is! Gelukkig geen paniekerig gegil meer ’s nachts!

En tot slot;

Je plekje wordt, tot onze grote vreugde, meer en meer ingenomen door “de puzzel”.

Dank je voor de rust die je hebt gebracht bij ons kleine mannetje met autisme! ❤”

Rita

(Uiteraard besef ik dat je niet tegen een IPad kunt praten. Geen zorgen dus; ik ben nog niet aan het doordraaien😉. Ik wilde op een originele manier de rol van de iPad in het leven van Daniël verwoorden. Een rol die wij als ouders te groot vinden, maar die uit nood en onmacht zo groot is geworden. Ik heb zomaar het vermoeden dat er heel veel ouders zijn die in hetzelfde schuitje zitten; gegijzeld door de iPad)

Een like, reactie of delen wordt erg gewaardeerd! ❤

Advertenties