Geplaatst in ARFID, autisme, eetproblemen bij autisme, Eetstoornis, hetverhaalvanDaan, Kind en autisme, ontwikkelingsachterstand, SBO, taalontwikkelingsachterstand

Dankbaar

Vandaag verscheen er een blog op de site van Terdege.nl. Graag deel ik hem met jullie.

Het gaat over de bijzondere ontwikkeling die Daniël momenteel op het eetgebied en qua taalontwikkeling laat zien.

Een reden voor dankbaarheid en verwondering, want zelf zag ik het, na vier en half jaar tobben, erg somber in, eerlijk gezegd ❤

https://www.terdege.nl/index.php?cID=766&ctask=check-out&ccm_token=1545058992:b3a94ecc7a1c0b4194408b91e88e62aa

Ik wil meteen van de gelegenheid gebruik maken om jullie Goede Kerstdagen en een voorspoedig 2019 toe te wensen.

Dank jullie voor het trouw lezen van mijn blogs en voor alle lieve, bemoedigende reacties die ik van jullie krijg. ❤

Liefs Rita

Advertenties
Geplaatst in autisme, hetverhaalvanDaan, Kind en autisme

Gedicht

Dag lieve Allemaal
Vandaag kom ik helaas niet met een nieuw verhaal.
Best jammer, want ik heb zoveel te vertellen deze keer.
Ik wilde jullie vertellen over afgelopen woensdagavond en eigenlijk over nog veel meer.

🎁

Over die fijne avond dat ik, met mijn ogen dicht, op de bank moest wachten,
En dat ik, toen ik ze open mocht doen, allemaal cadeaus zag, die naar mij lachten.
Grote en kleine pakketten in mooie papieren.
Het leek wel of wij een verjaardag gingen vieren.

🎁

Ik heb geen idee waarom ik al die cadeaus heb gekregen.
Maar ik ben zó blij met mijn elf nieuwe dino’s, ik kwam er zelfs één met geluid tegen.
Jullie weten toch dat ik gek op dino`s ben?
En dat ik alle verschillende soorten ken?

🎁

Die cadeaus tijdens die gezellige avond, hadden volgens mijn zussen iets met Sinterklaas te maken.
Geen idee wie dat is, maar ik zou er toch maar van in paniek raken.
Daarom deze heerlijke onwetendheid.
Zodat ik zonder angsten met mijn nieuwe dino`s en de safari-jeep rijd.

🎁

Geen enge dromen over een man in het rood en met een grote witte baard,
Nee, mij maak je het meest blij, als je mij dit soort dingen bespaart.
Zagen jullie trouwens het leuke filmpje van dit mooie moment?
Kijk mij eens blij zijn met al mijn cadeautjes, ik ben zo enorm verwend!

🎁

Maar om even terug te komen op dat “Verhaal van Daan” van deze week:
Ik moet iets heel vervelends zeggen en ik hoop dat ik niet jullie harten daarmee breek.
Er is iets vreemds in mama gevaren.
Het is iets met het woord “verhuizen”, wat dat zou kunnen verklaren.

🏠

Geen tijd meer voor leuke dingen of andere gezellige bezigheden.
Mama is alleen maar druk bezig met ons huis steeds verder te ontleden.
De ene kast na de andere kast zie ik met lede ogen gaan.
Zelfs het gezellige vuurtje zag ik vertrekken met een traan.

🏠

Mama gaat de komende weken even een schrijfpauze nemen.
Jammer hé?! Maar als ze dat niet doet, komt ze serieus in de problemen.
Het zal de komende tijd dus stil worden op deze site.
Maar als wij in ons nieuwe huis wonen krijgen wij weer zeeën van tijd.

🏠

Dan zal ik jullie allemaal vertellen hoe ik de verhuizing vond.
En of mijn nieuwe kamer mij wel aanstond.
Reken maar dat ik dan weer veel te vertellen heb!
Haha, dan zullen jullie zelfs denken; houd toch eens dicht die klep!

🏠

Maar zover is het nu nog niet.
We hebben eerst nog wat drukke weken en kerst en oud en nieuw in het verschiet.
Mijn Mama en ik, wensen jullie een hele fijne Decembermaand toe en hopen jullie eind januari weer te ontmoeten misschien.
Ik zal jullie lieve berichtjes en reacties missen, dus dat is echt iets waar ik nu al naar uit kan zien!

Een dikke knuffel van Daan

#meerkennisoverautisme
#meerbegripvoorautisme
#meerinzichtinautisme
#hetverhaalvanDaan

Geplaatst in ARFID, autisme, Eetkliniek, eetproblemen bij autisme, Eetstoornis, hetverhaalvanDaan, Kind en autisme, Logopedie, ontwikkelingsachterstand, ontwikkelingsniveau, SBO, Seyscentra, speciaal basis onderwijs, taalontwikkelingsachterstand

De vlag kan uit!

20181122_1751591297083082698414969.jpg

Goedemorgen lieve allemaal,

Ik heb ontzettend goed nieuws!

Ik durf brood te eten!

Misschien denken jullie nu; “Maar dat kunnen alle kindjes van vier jaar toch?” Nou, ík durfde nog steeds geen brood, of ander vast voedsel, te eten. Ik eet al vier jaar lang, elke dag, drie kommen pap en een babypotje groenten. En waar dat door komt ? Omdat ik speciaal ben (lees; autisme heb) én omdat ik Arfid heb (Arfid is een eetstoornis). Dus voor mij en voor alle mensen die van mij houden, is het echt heel, héél bijzonder dat ík een stukje brood durf te eten! Zó bijzonder dat mama de vlag wel uit zou willen hangen! Wacht, ik leg eerst even uit waarom dit zo bijzonder is.

Babytijd

Ik ga even terug naar de tijd dat ik een lief klein baby’tje van zeven maanden was. Groot genoeg om brood te leren eten, dacht mama. Wat mama niet wist, was dat ik in mijn hoofd helemaal nog geen zeven maanden was, maar een pasgeboren baby’tje van één, hooguit twee maanden. Toen ik een stukje brood in mijn mond kreeg wist ik niet wat ik daarmee moest doen en liep ik blauw aan. Ik stikte er bijna in. Maandenlang begreep ik maar niet wat ik met het stukje brood moest doen. Ik had geen flauw idee dat ik daar op moest soppen of kauwen, dus sloot ik elke keer vanuit een reflex mij keel af en liep blauw aan.

Speciaal

Mama vond het heel eng, dus na een paar maanden kwam er een logopediste meekijken. Voor het eerst viel het woord autisme. Autisme betekent “Speciaal” of “Bijzonder”…Niks ergs dus…Nee, voor mij echt niet makkelijk en voor de mensen om mij heen ook niet altijd een pretje, maar niet iets ernstigs of een lichamelijk probleem. Nadat de dokters in het kinderziekenhuis in mijn keeltje en mijn maagje hadden gekeken en allerlei onderzoeken bij mij hadden gedaan, wisten zij gelukkig wat er met mij aan de hand was; Ik kon gewoon kauwen en slikken, maar ik had Autisme en was in mijn hoofd een stuk jonger dan mijn leeftijd en daardoor begreep ik nog niet hoe ik moest eten.

Toen ik drie jaar was en wél begon te begrijpen hoe ik moest eten, zorgde mijn “speciaal zijn”, mijn autisme, ervoor dat ik niks nieuws meer durfde te eten. Dat ik alleen nog maar mijn vertrouwde pyjamapapjes en groentepotjes, in maar één smaak, at. Ik ben zó bang geworden voor nieuwe dingen in mijn mond; voor een andere structuur, een andere geur, kleur, uiterlijk en een andere smaak, dat zelfs een speciaal eetteam, na ruim anderhalf jaar van intensief behandelen, moest toegeven dat zij mij niet verder konden helpen.

Eetkliniek

In oktober 2017 zou ik voor een jaar naar een eetkliniek gaan. Ik zou dan elke zondagavond weggebracht worden en papa en mama zouden mij dan pas vrijdagavond weer op komen halen. Pfff…bíjna had ik daar gezeten…Maar gelukkig konden papa en mama mij op het laatste moment niet daarnaartoe laten gaan. Ze vonden het te zwaar voor mij (en voor zichzelf) en hoopten dat het eetteam dat mij al behandelde, mij tóch nog zou kunnen helpen.

Stoer doen

Er was al tijden geen beweging meer te krijgen in mijn eetproblemen en de moed zonk iedereen een beetje in de schoenen. Maar gelukkig is daar opeens verandering in gekomen, want sinds ik op mijn nieuwe school zit, voel ik mij zó groot en stoer en wil ik zó graag dat mijn vriendjes in de klas en de juffen op school, mij ook groot en knap vinden, dat ik heel erg goed mijn best doe. Mijn vriendjes moedigen mij allemaal aan! Elke keer als ik een stukje (geroosterd) brood eet zijn ze enorm blij en vinden zij mij heel erg stoer! Ik durf steeds iets meer. De knop is om!

Sinds kort eet ik dus een stukje geroosterd brood . Op het filmpje kun je zien dat ik dat zelfs thuis, bij mama, durf. Wat ik op school leer, laat ik namelijk meestal op school. School en thuis houd ik strikt gescheiden.

Mama wilde heel graag zien wat ik op school al kon, dus woensdag, toen ik vrij was, heeft ze precies hetzelfde gedaan als mijn juf; Alle schaaltjes stonden in de goede volgorde. Eerst een schaaltje met een ministukje geroosterd brood, daarna een cracker, een danoontje, een kaakje en als laatste een beker limonade siroop. Het moet wel precies kloppen allemaal, anders eet ik niks! Elke keer als er een bakje leeg was, kreeg ik een mooie sticker! Woensdag durfde ik één stukje brood te eten, gisteren zelfs twee!

Tjonge, wat ben ik trots op mijzelf! Zien jullie mij stralen op het filmpje? Vinden jullie mij óók zo knap?

Liefs Daan