Geplaatst in Geen categorie

De slappe lach in de nacht en een poes tussen de rupsjes

Daniël heeft een grappige gewoonte; als hij zich erg gelukkig voelt krijgt hij de slappe lach. Hij blijft dan maar door lachen en het is enorm aanstekelijk. Een uiting van puur geluk! 

Zo ook afgelopen nacht. Een heel vreemd geluid in een stil en donker huis. Het duurde even voordat ik door had wat ik voor een geluid hoorde. Zomaar middenin de nacht de slappe lach..Een fijne droom…en dat na een dag vol nieuwe indrukken! Dat is een goed teken!

Het ís ook heel erg goed gegaan de eerste dag bij de Rupsjes.Toen ik hem op kwam halen zat hij aan de grote ovale tafel samen met de andere kindjes. Vol verwachting riep ik zijn naam, hopend op een vreugdekreet, maar helaas, hij had het te druk met andere dingen. Ik had het natuurlijk fijner gevonden als hij mij blij aankeek, “MAMA!!” riep en mij om mijn nek vloog.  Van de leidster kreeg ik te horen dat het heel erg goed was gegaan. Toen hij mij weg zag gaan had hij even een moeilijk momentje maar na wat afleiding was hij al snel over zijn verdriet heen. Hij heeft zelfs heel goed zijn best gedaan bij de schoolfotograaf. Toevallig zou er tijdens zijn eerst ochtend  bij De Rupsjes een groepsfoto worden gemaakt.  Emily en Daniël mochten ook nog even samen op de foto, ik heb gauw een foto over de schouder van de fotograaf gemaakt. Het zag er zó schattig uit! Daniël had geen zin om netjes te blijven zitten. Om af te leiden stond er iemand bellen te blazen achter de fotograaf . Het enige wat hij wilde was de bellen pakken.

Hoe heb ik de ochtend zélf ervaren? Diep van binnen voelde het alsof ik even vrij had.Even geen zorgen en even een momentje alleen alle aandacht aan Emily te kunnen geven. Niet dat de zorg voor Daniël mij zwaar valt, want dat is absoluut niet zo! Het werkt alleen allemaal net even iets anders met hem erbij. Er zijn gewoon een aantal dingen die je minder makkelijk of zelfs helemaal niet kunt doen als hij erbij is. Het allerfijnste is het als hij gewoon bij ons is, maar voor hem is dit nu eenmaal het beste.

 Emily was trouwens  erg verdrietig. Ze zei heel verdrietig; “Ik wil niet dat Daantje naar dat schooltje gaat, nu is mijn beste vriendje weg, ik hou zóveel van Daantje en nu is hij weg! Nu kan ik nooit meer met hem spelen.”

Tijd voor wat afleiding dus! Emily heeft 3 vriendinnetjes en na wat rond bellen konden 2 vriendinnetjes meteen komen spelen.In mijn vorige blog schreef ik hier al iets over geloof ik. Met een wagen vol met kleine meisjes ben ik lekker naar de Schatkids gegaan. Wat hebben ze heerlijk gespeeld! En wat een verschil met de laatste keer dat ik daar was met Daniël erbij. Het is gewoon een teveel aan prikkels voor hem daar. Hij vond het wel leuk, maar liep de hele tijd  met zijn handjes op zijn oortjes en wilde alleen maar wegrennen. Hij vond  de onmogelijkste kleine gangetjes achter springkussens en trampoline’s  en ik kreeg  hem met geen mogelijkheid meer te pakken. Wat betreft de drukte en prikkels heeft hij groot gelijk. Wat een herrie daar! Bij elk krijsend kind of “mama geroep” heb ik de neiging om op te springen. Teveel gegil daar.Ik krijg voortdurend het idee dat er een kind ernstig gewond is geraakt of dat er een arm of been gebroken is, zo hard wordt er daar gegild! 

Na deze, onverwachts zo fijne ochtend voor Emily en intensieve morgen voor Daniël was het tijd voor een middagslaapje. Wat een luxe om een keer niet dat eindeloze “eetritueel” te hoeven doorlopen met Daniël. Ik mag  hem na het middageten ophalen zodat ze zoveel mogelijk eetmomenten met hem hebben om met hem te kunnen trainen.

Toen  Emily en Daniël lekker lagen te slapen en de grote zussen thuis waren om op te passen zijn Marco en ik naar het intakegesprek van de Seyskliniek geweest. Wij moesten op gesprek komen in Utrecht daar zit een locatie waar ze ambulante zorg verlenen.

Dat is een blog op zich waard. Daar wil ik mijn volgende blog meer over vertellen.

Dag 2 bij de Rupsjes;

 Voor de deur van de locatie waar de rupsjes zitten zat een grote wit met zwarte poes. De poes zat te wachten tot wij de deur voor hem open deden. Hij keek naar mij alsof hij daar al jaren woonde en het vervelend vond dat hij als de eerste de beste zwerfkat moest wachten om naar binnen te mogen. Na elkaar wat in de ogen te hebben gestaard ben ik maar overstag gegaan en heb de poes voor mij uit naar binnen laten gaan. Parmantig liep hij de trap op naar boven, keek nog een keer hautain naar mij om en verdween om de hoek. In de veronderstelling dat ik een goede daad had verricht liep ik nietsvermoedend richting het lokaaltje van de rupsjes. Ik   merkte aan Daniël dat hij de omgeving herkende want hij begon steeds sneller te lopen en aan mijn hand te trekken. Toen ik hem losliet rende hij heel hard in de richting van zijn klasje. Hij keek heel blij en begon meteen te spelen. Voor mij een teken dat hij het de dag ervoor écht leuk had gevonden. 

Ondertussen hoorde ik achter mij wat consternatie. Kinderen riepen en waren onrustig. “Een poes! Een poes!” Wat bleek; de zwart witte poes met die arrogante blik, had mij gewoon om de tuin geleid. Hij was wel degelijk een indringer. Om de kinderen weer rustig te krijgen en de orde weer te herstellen moesten 2 leidsters hun best doen om het dikke zwart witte beest te vangen en weer buiten te zetten. Oeps..duidelijk een beginnersfoutje. Voortaan zal ik geen enkel beest meer binnenlaten. Vooral voor de rupsjes is dit iets wat niet bij het “normale patroon” hoort en kan onnodige onrust veroorzaken. 

Daniël heeft de poes niet aangekeken en dus niks meegekregen van het poezenverhaal. Hij was al heerlijk aan het spelen en meteen helemaal verdiept in zijn spel.  Ik kan hem daar met een gerust hart achterlaten. Hij ziet er heel gelukkig uit en gaat al twee dagen met plezier daarnaartoe Hij is heel lief in de groep en de leidsters  vinden hem heel schattig! Ik vind dat de leidsters erg lief tegen hem doen. Al mijn negatieve gevoelens en vooroordelen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen!  Ik heb er vrede mee. Ik ben erg benieuwd hoe hij zich zal gaan ontwikkelen en waar ik dat het eerste aan zal gaan merken!

Toen ik hem op kwam halen en zijn naam zei, keek hij déze keer wel blij op en begon te huilen van blijdschap. Ik pakte hem uit de kinderstoel en hij wilde alleen nog maar knuffelen. Zo moe was hij van alle indrukken! Thuis heb ik hem meteen in zijn bedje gelegd en hij heeft van half 1 tot half 5 geslapen.

De proefmorgens zijn dus heel goed verlopen. Ik zie het wel zitten volgende week. Ik heb aan Emily beloofd dat we lekker samen gaan zwemmen als Daniël naar de rupsjes gaat. Emily houdt enorm veel van zwemmen, maar omdat Daniël zo bang voor water is kunnen we helaas nooit zwemmen. Dit is echt iets waar zij zich heel erg op kan verheugen! 

Een goed weekend en tot volgende week

Groetjes…

Rita 

Advertenties

2 gedachten over “De slappe lach in de nacht en een poes tussen de rupsjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s