Geplaatst in autisme, Brussen, ontwikkelingsachterstand

De lieve hulp van Brussen in moeilijke tijden.

Mama Lien

Daantje heeft 2 mama’s! Onze oudste dochter van 19, wordt door hem steevast “mama” genoemd. Als wij vragen; “Waar is Steef? Waar is Mies? Waar is Emmy? Waar is Ben?”kijkt hij, sinds een paar weken, meteen naar de juiste zus of broer. Maar als wij zeggen; “Waar is Lien?”, wordt hij onzeker. Hij weet niet wie Lien is. Wijzen wij vervolgens naar Lien dan zegt hij “Mama”.  Bij haar heeft hij ook echt het gevoel dat hij bij mama is. Heel schattig! Wat een voorrecht om zo’n veelzijdig gezin te mogen hebben. Wij hebben 4 grote kinderen van 19, 16, 14 en 12 jaar en 2 kleine kindjes van bijna 4 en 2,5 jaar. 

Lieve hulp in verdrietige tijden

In de afgelopen week is ons opnieuw duidelijk geworden hoe fijn het is om in één gezin grote én kleine kinderen te hebben. Onze oma van 94 jaar werd namelijk plotseling erg ziek en wij moesten waken aan haar sterfbed. Dat waken heeft 3 dagen en 2 nachten geduurd. Al die tijd hebben de grote meiden voor hun kleine broertje en zusje gezorgd. Zonder hun hulp hadden wij oma niet kunnen bijstaan tijdens haar laatste uren. Nu konden wij er voor haar zijn en konden wij haar laten voelen dat zij niet alleen was, door heel simpel haar hand vast te houden, voor haar te bidden, te zingen en uit de Bijbel te lezen.Het was een zeer bijzondere tijd.

Kind kunnen zijn

Ik vind het belangrijk dat de kinderen gewoon kind kunnen zijn en geen verantwoordelijkheden hoeven te dragen over hun zusje en broertje, maar in dit uitzonderlijke geval hebben zij met liefde voor de kleintjes gezorgd. Ik kan Daantje met een gerust hart aan “Mama Lien” overlaten. Hij heeft niet door gehad wat er allemaal gaande was. Zijn zus Emmy wel, zij ging vaak mee op bezoek bij oma en kan niet begrijpen dat dit nu nooit meer kan 😢. Oma woonde nog geen 5 minuutjes bij ons vandaan en wij gingen vaak bij haar langs. Oma haar dag kon niet meer stuk als zij Emmy had gezien. Ze genoot enorm van haar achterkleinkinderen.

Daantje met een tuigje om

 

Ik heb Daantje niet vaak mee op bezoek genomen naar oma, omdat hij zich daar al snel begon te vervelen en dan hard begon te huilen. Hij moest altijd vast blijven zitten in de buggy, want als hij losliep rende hij meteen zo ver hij kon bij mij vandaan. Hij is vliegensvlug dus ik moest heel hard achter hem aan rennen wilde ik hem nog te pakken kunnen krijgen.

Toen wij afgelopen zomer met oma buiten gingen wandelen heb ik hem een keer een tuigje omgedaan. Ik had nooit kunnen denken dat ik één van mijn kinderen ooit een tuigje om zou doen. Ik vond dat altijd een zielig gezicht en echt iets voor hondjes. Zonder tuigje zou het echter betekenen dat hij de sloot in zou rennen of de weg op. Uiteindelijk rende hij met dat tuigje zó hard dat wij er met rolstoel en al achteraan moesten rennen. Of hij draaide een paar keer om de rolstoel heen zodat wij allemaal in de knoop zaten. Oma wilde het tuigje graag zelf vasthouden, maar dat was al helemaal een slecht idee…ze werd bijna uit haar rolstoel getrokken door Daantje. 

Ik moet even glimlachen om deze grappige herinnering. Oma had veel humor en zei; “Het lijkt wel of ik op een arreslee zit, met een rendier ervoor.” Ik hoop dat niemand ons heeft zien rennen om dat verpleeghuis heen. Het standaard wandelingetje van een half uur was binnen 10 minuten klaar, zo hard moest ik samen met oma in de rolstoel achter Daantje aanrennen😂. Uiteindelijk heb ik besloten om hem niet meer mee naar oma te nemen. Oma vond dit erg jammer en ondanks haar dementie vroeg ze tot het einde toe; “Waar is dat kleine lieve jongetje? Je hebt toch ook nog een jongetje?” 😍…ze hield zoveel van de kinderen. 

 

Column

 

Omdat mijn hoofd op dit moment niet zo naar het schrijven van een blog staat, houd ik het deze keer wat korter. Meteen een goede oefening voor als ik binnenkort een column ga schrijven. Ik ben namelijk gevraagd  om voortaan 2 keer per maand een column te gaan schrijven voor het Terdege, dit is een reformatorisch familieblad. Ik vind dit een bijzonder grote eer dus na wat wikken en wegen heb ik besloten om op hun aanbod in te gaan. Volgende week word ik  geïnterviewd  en heb ik een fotosessie samen met Daantje. Heel spannend allemaal! Ik hoop dat ik, net als dat dit mijn bedoeling met mijn blogs was, met mijn column mensen meer begrip voor kinderen met autisme kan laten opbrengen. Ik hoop te laten zien dat een “normaal” uiterlijk, maar afwijkend gedrag, vaak een reden heeft. Ook hoop ik andere ouders een stukje herkenning te geven en misschien kunnen zij iets met mijn column in hun eigen situatie. Ik hoop vooral de mooie kanten van autisme te laten zien. De verrijking van het hebben van deze bijzondere kinderen. 

 

 Liefs Rita

Voor degene die mijn blogs over Eetproblemen bij autisme lezen;

Er staat weer een nieuwe blog online; Deze keer over het eten in een restaurant als je een kind hebt wat niks lust…hoe houd je dit dan nog gezellig?

eetproblemenbijautisme.wordpress.com

Advertenties

8 gedachten over “De lieve hulp van Brussen in moeilijke tijden.

  1. Nog van harte gecondoleerd met het verlies van jullie dierbare oma. Sterkte in dit grote verlies hoor!
    Wat leuk dat je in de Terdege gaat schrijven. Je hebt er zeker gaven voor, daar ben ik inmiddels wel achter. Ik denk dat je er een hoop mensen mee zal helpen. Succes ermee hoor!

    Liked by 1 persoon

  2. Wat mooi om te lezen!
    Tranen in mijn ogen en brok in mijn keel heb ik dit gelezen.
    Wij hebben ook een zoontje met ASS en hij heeft nog een oudere zus die 5 jaar ouder is. wat heeft hij daar een fantastische zus aan. Soms voel ik mij schuldig tegenover mijn dochter omdat natuurlijk bijna alle aandacht naar har broertje gaat, ondanks dat ik dat moeilijk vind ervaart mijn dochter het gelukkig heel anders. Ze is trots op haar broertje en trots op haar kennis over ASS. Wat kan ze fantastisch inspelen op de overprikkeling waar haar broertje zo vaak mee te maken heeft. Ze is zelf nog een kind maar met zoveel verantwoordelijkheidsgevoel iets waar ik heel trots op ben!
    groetjes Monique

    Liked by 1 persoon

    1. Ach😍..wat mooi om te lezen zeg! Ik herken jouw gevoel helemaal! Ik voel me ook zo vaak schuldig naar de andere kinderen toe over alle aandacht die naar één kind toe gaat. Ik probeer zoveel mogelijk om af en toe met elk kind apart iets leuks te doen! Sterkte hoor!😘

      Like

  3. Wat bijzonder mooi dat je gaat schrijven voor Terdege! Zo kunnen veel mensen van je leren en je schrijft echt heel goed, ik lees je stukjes graag.

    Gr Christel

    >

    Like

  4. Iemand had deze link gedeeld in de groep “Christen en autisme thuis”, op Facebook. Het is het eerste artikel dat ik van je lees. Ik ben benieuwd naar meer en zal eens rondkijken.
    Autisme hebben is niet zomaar wat, daar weten we alles van. Toen onze tweeling geboren was, kwamen mijn man en ik er beide achter het te hebben. Ook de tweeling, inmiddels 12, heeft het. Alleen onze jongste niet. Het kost aardig wat energie! Maar met wat kunstgrepen komen we een heel eind. En ik merk ècht: waar ik zwak ben, is Hij machtig!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s