Geplaatst in autisme, ontwikkelingsachterstand, Slaapproblemen

Na 900 nachten eindelijk weer doorslapen! 

“Eeh, tee, die, fie.” Hard gehoest.Stilte… 

Opnieuw een zacht stemmetje; “Ee, tee, die, fie, fij,se.

4:15 uur. Ik ben diep in slaap en moet van ver komen voordat ik goed wakker ben.  Hoorde ik nou iemand praten?  Ik luister ingespannen of ik opnieuw iets hoor…

Er wordt hard gehoest, tot kokhalzen toe. Daniël! Ik besluit even bij hem te gaan kijken. Het liefst zou ik hem nu een antilekbeker met wat water willen geven, maar helaas kan hij niet uit een flesje of beker drinken. Hij begrijpt niet hoe hij moet zuigen en heeft het besef niet dat drinken heerlijk  is als je de hele tijd moet hoesten.

Hij kijkt mij vrolijk aan en zegt zachtjes iets in zijn eigen grappige, voor mij onverstaanbare, taaltje. Wat is het toch een lieve schat! Ik aai hem over zijn hoofdje en geef hem een kus;” weltrusten lieverd, daaag!”

Met ingehouden adem

Ik houd mijn adem in als ik me omdraai om zijn kamer uit te lopen. Zachtjes sluit ik de deur achter mij en  opgelucht adem ik weer uit. Opgelucht omdat ik de twee en een half jaar van nachtelijk getob nog maar net achter de rug heb en dit zijn sporen heeft nagelaten. De angst voor gebroken nachten zit er nog goed in bij mij. In die tijd  zou het namelijk ondenkbaar zijn geweest om weg te lopen als hij nog wakker was. Het zou zelfs ondenkbaar zijn geweest dat hij zonder te huilen wakker zou zijn ’s nachts. Hij zou meteen heel hard zijn gaan huilen, of beter gezegd “krijsen”!

Weer in bed denk ik terug aan de lange jaren waarin hij meerdere malen per uur gillend wakker werd en ik mezelf keer op keer doodmoe uit mijn bed moest slepen om hem te gaan troosten. Ik was wanhopig in die tijd..zo enorm moe en zo hard aan nachtrust toe dat ik mijn hoofd doorlopend vol met watten had zitten. Ik ging  “wazig” door het leven. Alsof ik er niet echt bij was en alles vanaf een afstandje bekeek. Te moe om  iets mee te krijgen van het leven om mij heen. Ik stond op standje “overleven”. Ik deed het hoogst noodzakelijk en voor de rest had ik geen fut.

Goedbedoelde tips

Ik kreeg goedbedoelde tips van de mensen om mij heen; “Gewoon laten huilen, het stopt vanzelf wel een keer ” of “Je wordt in de maling genomen, optreden en laten zien wie de baas is!” “Geef hem maar een nachtje hier!” of “zet hem beneden en doe gewoon oordoppen in”, waren ook  veelgehoorde tips.

Met die opmerkingen kon ik helemaal niks. Ik wist zeker dat Daniël niet huilde om mij te pesten, maar omdat hij heel erg bang was. Ook had Daniël de gewoonte om na een minuut huilen al te gaan overgeven. Ik moest alert zijn en meteen gaan rennen als hij begon te huilen, want anders zat alles onder het spuug en was ik helemaal lang bezig. Ik kon hem niet laten huilen, er was iets met hem aan de hand!

Verklaring

Achteraf gezien had ik dit goed aangevoeld, want met de diagnose Autisme en ontwikkelingsachterstand, kwam ook de verklaring voor zijn slechte slapen; hij begreep niet waarom alles donker was om hem heen, voelde zich bang en huilde om mama. Zijn prikkelverwerking verloopt anders en ’s nachts kwam dat er in volle hevigheid uit. Ik was de enige die hem kon troosten en stil kon krijgen, maar dat nam wél wat tijd in beslag. Als hij eindelijk weer in slaap was en ik op mijn tenen weg sloop kon een krakende plank  hem weer wakker maken en begon het ritueel weer opnieuw. Nacht na nacht, maand op maand en uiteindelijk zelfs jaren, gingen voorbij voordat hij door zou gaan slapen.

900 nachten

Het is maar goed dat wij niet alles van te voren weten, want ik was gek geworden als mij in de week na zijn geboorte, toen het huilen begon, werd verteld dat dit nog  900 nachten zou gaan duren!

Ik heb het overleefd! Het was pittig, ik heb weinig fut gehad voor sociale contacten en voelde mij doorlopend moe, maar ik kan eindelijk zeggen; “Hij slaapt door!!!  Je gaat je nachtrust extra waarderen als je beseft dat dit niet zo vanzelfsprekend is.

Dit alles lig ik middenin de nacht te overdenken. Ik heb namelijk nog wel één klein probleempje; mijn slaapritme is ontregeld. Ik kan pas tegen enen in slaap vallen, word meerdere keren per nacht wakker en ben ook weer vroeg op. Mijn lichaam moet opnieuw leren om 8 uur achterelkaar te slapen.

ee, tee, die, fie, fij, se, seeë

Hij ligt nog steeds te brabbelen. De kleine man heeft iets nieuws geleerd. Hij kan tellen! De hele dag door moet alles geteld worden. Als wij de trap oplopen wijst hij met zijn vingertje alle treden één voor één, al tellend,  aan. Nóg iets nieuws wat hij heeft geleerd: alles aanwijzen met zijn kleine wijsvingertje…als een echte dirigent probeert hij ons met een strenge blik en een vingertje duidelijk te maken wat hij wil en wat hij bedoelt. Zijn bedspijlen moeten eerst allemaal geteld worden voordat hij wil slapen (er wordt steeds een nieuw ritueel toegevoegd aan de inmiddels lange lijst van rituelen). Hij gaat het meest stralen van getallen boven de tien, die vindt hij heel bijzonder en zorgen ervoor dat hij met een brede glimlach hard begint te  fladderen  met zijn armpjes.

Ik nestel mij dieper in mijn kussen met het voornemen om nog 2 uurtjes slaap te pakken voordat een nieuwe dag begint…

Rita

Advertenties

9 gedachten over “Na 900 nachten eindelijk weer doorslapen! 

  1. Wat een lange adem heb je moeten hebben zeg! Een ontwikkelingsachterstand betekent gelukkig nooit dat er geen ontwikkeling is, maar soms duren dingen zo veel langer… Ik wens je in ieder geval vele goede nachtrusten toe!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s