Geplaatst in ARFID, autisme, Eetkliniek, eetproblemen bij autisme, Eetstoornis, hetverhaalvanDaan, Kind en autisme, Logopedie, ontwikkelingsachterstand, ontwikkelingsniveau, SBO, Seyscentra, speciaal basis onderwijs, taalontwikkelingsachterstand

De vlag kan uit!

20181122_1751591297083082698414969.jpg

Goedemorgen lieve allemaal,

Ik heb ontzettend goed nieuws!

Ik durf brood te eten!

Misschien denken jullie nu; “Maar dat kunnen alle kindjes van vier jaar toch?” Nou, ík durfde nog steeds geen brood, of ander vast voedsel, te eten. Ik eet al vier jaar lang, elke dag, drie kommen pap en een babypotje groenten. En waar dat door komt ? Omdat ik speciaal ben (lees; autisme heb) én omdat ik Arfid heb (Arfid is een eetstoornis). Dus voor mij en voor alle mensen die van mij houden, is het echt heel, héél bijzonder dat ík een stukje brood durf te eten! Zó bijzonder dat mama de vlag wel uit zou willen hangen! Wacht, ik leg eerst even uit waarom dit zo bijzonder is.

Babytijd

Ik ga even terug naar de tijd dat ik een lief klein baby’tje van zeven maanden was. Groot genoeg om brood te leren eten, dacht mama. Wat mama niet wist, was dat ik in mijn hoofd helemaal nog geen zeven maanden was, maar een pasgeboren baby’tje van één, hooguit twee maanden. Toen ik een stukje brood in mijn mond kreeg wist ik niet wat ik daarmee moest doen en liep ik blauw aan. Ik stikte er bijna in. Maandenlang begreep ik maar niet wat ik met het stukje brood moest doen. Ik had geen flauw idee dat ik daar op moest soppen of kauwen, dus sloot ik elke keer vanuit een reflex mij keel af en liep blauw aan.

Speciaal

Mama vond het heel eng, dus na een paar maanden kwam er een logopediste meekijken. Voor het eerst viel het woord autisme. Autisme betekent “Speciaal” of “Bijzonder”…Niks ergs dus…Nee, voor mij echt niet makkelijk en voor de mensen om mij heen ook niet altijd een pretje, maar niet iets ernstigs of een lichamelijk probleem. Nadat de dokters in het kinderziekenhuis in mijn keeltje en mijn maagje hadden gekeken en allerlei onderzoeken bij mij hadden gedaan, wisten zij gelukkig wat er met mij aan de hand was; Ik kon gewoon kauwen en slikken, maar ik had Autisme en was in mijn hoofd een stuk jonger dan mijn leeftijd en daardoor begreep ik nog niet hoe ik moest eten.

Toen ik drie jaar was en wél begon te begrijpen hoe ik moest eten, zorgde mijn “speciaal zijn”, mijn autisme, ervoor dat ik niks nieuws meer durfde te eten. Dat ik alleen nog maar mijn vertrouwde pyjamapapjes en groentepotjes, in maar één smaak, at. Ik ben zó bang geworden voor nieuwe dingen in mijn mond; voor een andere structuur, een andere geur, kleur, uiterlijk en een andere smaak, dat zelfs een speciaal eetteam, na ruim anderhalf jaar van intensief behandelen, moest toegeven dat zij mij niet verder konden helpen.

Eetkliniek

In oktober 2017 zou ik voor een jaar naar een eetkliniek gaan. Ik zou dan elke zondagavond weggebracht worden en papa en mama zouden mij dan pas vrijdagavond weer op komen halen. Pfff…bíjna had ik daar gezeten…Maar gelukkig konden papa en mama mij op het laatste moment niet daarnaartoe laten gaan. Ze vonden het te zwaar voor mij (en voor zichzelf) en hoopten dat het eetteam dat mij al behandelde, mij tóch nog zou kunnen helpen.

Stoer doen

Er was al tijden geen beweging meer te krijgen in mijn eetproblemen en de moed zonk iedereen een beetje in de schoenen. Maar gelukkig is daar opeens verandering in gekomen, want sinds ik op mijn nieuwe school zit, voel ik mij zó groot en stoer en wil ik zó graag dat mijn vriendjes in de klas en de juffen op school, mij ook groot en knap vinden, dat ik heel erg goed mijn best doe. Mijn vriendjes moedigen mij allemaal aan! Elke keer als ik een stukje (geroosterd) brood eet zijn ze enorm blij en vinden zij mij heel erg stoer! Ik durf steeds iets meer. De knop is om!

Sinds kort eet ik dus een stukje geroosterd brood . Op het filmpje kun je zien dat ik dat zelfs thuis, bij mama, durf. Wat ik op school leer, laat ik namelijk meestal op school. School en thuis houd ik strikt gescheiden.

Mama wilde heel graag zien wat ik op school al kon, dus woensdag, toen ik vrij was, heeft ze precies hetzelfde gedaan als mijn juf; Alle schaaltjes stonden in de goede volgorde. Eerst een schaaltje met een ministukje geroosterd brood, daarna een cracker, een danoontje, een kaakje en als laatste een beker limonade siroop. Het moet wel precies kloppen allemaal, anders eet ik niks! Elke keer als er een bakje leeg was, kreeg ik een mooie sticker! Woensdag durfde ik één stukje brood te eten, gisteren zelfs twee!

Tjonge, wat ben ik trots op mijzelf! Zien jullie mij stralen op het filmpje? Vinden jullie mij óók zo knap?

Liefs Daan

Advertenties

18 gedachten over “De vlag kan uit!

  1. Wat een grote jongen ben jij Daan; super knap dat je zo goed kunt eten! Een dag met een gouden randje voor papa en mama! Zullen we jullie eens een geheimpje vertellen? Bij ons in huis woont ook zo’n grote jongen van vier jaar en die lijkt in heel veel dingen best veel op Daan. Onze kerel kan sinds kort brood en stukjes kauwen en wat zijn we trots! Zo trots dat we vorige week naar de Pannekoekenbakker zijn geweest om dit te vieren! We snappen dus heel goed hoe blij jullie zijn. Mooi om zoveel te herkennen in jullie blogs!

    Mama Jantine

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s