Geplaatst in autisme, Ergotherapie, hetverhaalvanDaan, Kind en autisme, ontwikkelingsachterstand, Overprikkeling, Sensomotorische Integratie therapie, taalontwikkelingsachterstand

Met ingehouden adem naar het strand…

Het strand. Fijn is het daar, hé?! Iedereen vindt het daar leuk! Of toch niet? Nou, ík vond het daar helemáál niet leuk! Doordat ik autisme heb en alle prikkels bij mij extra sterk binnenkomen, vond ik het daar vreselijk!

Het gebulder van de golven klonk oorverdovend. Het leken wel monsters die op mij af kwamen rollen en mij wilden grijpen. De zeewind floot pijnlijk hard in mijn oren. Die grote vogels, met hun griezelige snavels en koude ogen, krijsten angstaanjagend en kwamen bedreigend dichtbij. Het zand voelde aan als duizenden speldenprikjes in mijn blote voeten. En dan die brandende, felle zon, die zeer deed aan mijn ogen. Nee, een stranddag was voor mij afschuwelijk!

Het enige wat ik kon doen om de overweldigende prikkels buiten te sluiten, was in de buggy blijven zitten, mijn handen op mijn oren te houden, mijn ogen stijf dicht te knijpen en ondertussen hard te gillen, zodat mijn stem boven al die enge, onbekende geluiden uit zou klinken.

Zo was een stranddag voor mij. Tót afgelopen maandag..

Maandag was ik, na lange tijd, weer eens een dagje naar het strand. Mama hield gespannen haar adem in, bang voor een herhaling van die vreselijke, laatste keer…

Maar lieve mensen, dat was hélemaal niet nodig! Ik vond het daar juist ontzettend leuk! Het zand voelde zacht en warm en kriebelde aan mijn blote voeten. Ik moest hard lachen om de wind in mijn oren. De golven daagden mij uit om te komen spelen en de vogels zwaaiden vrolijk met hun vleugels.

Ik had eindelijk ontdekt hoe leuk het op het strand was! Wat wilde ik graag de golven in rennen. Steeds dieper. Lekker spetteren en helemaal nat worden.

Haha, ik huilde deze keer niet omdat ik het eng vond op het strand, maar omdat ik boos was dat ik niet dieper de zee in mocht. Wat was iedereen trots op mij! En al die prikkels? Die borstelde mama, voordat ik ’s avonds ging slapen, gewoon weer van mij af! (Ik krijg tegenwoordig óók borsteltherapie, net als mijn zus Emily)

Weten jullie waarom ik dit opeens allemaal durf? Ik denk dat dit komt door al het harde oefenen op mijn schooltje en bij de ergo-therapeut. Ik heb geleerd om niet meer bang te zijn als ik met mijn handen en voeten “vreemde dingen” aan moet raken. Ik heb geoefend met bonen, rijst en scheerschuim. Hierdoor durf ik dit jaar eindelijk in het zand te spelen. We hebben hard geoefend met water en sinds kort ben ik hier ook niet meer zo bang voor. En de angst voor de wind in mijn oren, de reden dat ik niet mee op de fiets durfde? Die heb ik óók overwonnen! Ik durf nu gelukkig mee op de fiets en was maandag ook niet meer bang voor de wind op het strand.

Wat was het een fijne dag! Ik heb hier helaas geen filmpje van, maar wél een paar mooie foto’s, gelukkig.

Een fijn weekend allemaal hoor!

Daan 💙

(p.s voor degene die nog willen weten wat ik vorige week zaterdag voor leuks heb gedaan; kijk maar eens naar dit filmpje; https://youtu.be/YLyANFK1ARo ik ben naar mijn opa en oma geweest. Zij zaten in hun vakantiehuisje op een camping in Nunspeet. Daar kun je zó fijn spelen! Mijn fietsje mocht mee en ik mocht glijden en springen.)

Advertenties
Geplaatst in autisme, eetproblemen bij autisme, Eetstoornis, Ergotherapie, hetverhaalvanDaan, Kind en autisme, ontwikkelingsachterstand, Overprikkeling, Sensomotorische Integratie therapie

“Heldentraining” voor bange kindjes

Goedemiddag lieve grote mensen en kleine vriendjes,

Vandaag heb ik een filmpje, speciaal voor mijn kleine, bange vriendjes. Ik had gisteren namelijk “Heldentraining” ! Dat is speciaal voor kinderen die een beetje bang zijn om nieuwe dingen uit te proberen, maar wel graag groot, knap en stoer willen zijn. Kijk maar eens goed naar het filmpje.

Zien jullie hoe bang ik in het begin was? En zien jullie hoe leuk ik het uiteindelijk vond om in dat karretje naar beneden te rijden? Gaaf dat ik dít nu ook al durf hé?! Heel belangrijk, want als ik later groot ben en bij de politie werk, moet ik nog veel spannendere dingen doen. Als ik dan eerst hard moet huilen voordat ik iets spannends moet doen, gaan de boeven mij vast uitlachen en rennen ze gauw weg. Dat kan natuurlijk niet. Nou, dít heb ik alvast geleerd! Ik kan dus al hard in een karretje, van een helling, naar beneden. Stoer hè?! Ik ga nog hard oefenen om op mijn buik naar beneden te gaan, want dat vond ik gisteren nog iets teveel van het goede!

Als jullie nu net als ik, altijd eerst heel erg bang zijn voor nieuwe en onbekende dingen en ook graag knap en stoer willen zijn, dan zouden jullie misschien ook een keer naar “Heldentraining” kunnen gaan. Ik heb hier al zoveel geleerd. Elke keer als ik merk dat iets, wat ik eerst heel eng vind, helemaal niet eng, maar juist heel leuk is, krijg ik meer zelfvertrouwen. Dat heb ik hard nodig, want ik ben best onzeker.

🍏🍐

Over “iets nieuws proberen” gesproken; Ik heb nóg iets ontzettends knaps gedaan deze week! Ik heb een knijpfruitje geproefd en ik lust het! 🎊🎉 Ja, het is niet te geloven, hè?! Papa en mama waren helemaal verbaasd, trots en blij! Ik heb hem nog helemaal op ook! Mama had net vorige week nog met het eetteam besproken dat ik al zolang stil bleef staan. Nou ik zal ze eens laten zien, dat ik het best wel kan! En nu ik toch bezig ben; ik heb gisteren voor het eerst aan een lange vinger geroken, eraan gelikt én een stukje 5 tellen in mijn mond gehouden. Iedereen was zó trots op mij!

🍦

Ik vertelde vorige week toch, dat ik als huiswerk van het eetteam een ijsje moest proeven? Dát is helaas nog niet gelukt, want ik ben vorige week een paar dagen ziek geweest. Misschien ga ik dát morgen wel oefenen…morgen ga ik namelijk iets hééél erg leuks doen! Ik heb er zóveel zin in! Misschien mag ik volgende week wel aan jullie laten zien waar ik naartoe ben geweest.

Een fijn weekend allemaal hoor!

Liefs van Daan💙

(Ps Deze week verscheen er een nieuwe blog op Terdege.nl https://www.terdege.nl/artikelen/medicijn-tegen-gespook )